Poznań nocą.

W najstarszych przekazach Poznań pojawia się jako niewielki ośrodek, przez który podróżują Spokrewnieni. Lokalne opowieści Gangrel mówią o Wilku znad Cybiny, ale źródła nie pozwalają ustalić pewnej chronologii.

Z przekazów o dawnych mieszkańcach miasta wyłania się obraz Poznania, w którym znajomości wśród przewoźników, służby i ludzi związanych z handlem rzecznym ważyły więcej niż oficjalne tytuły.

Zniszczenia i kryzys demograficzny utrudniały bezpieczne żerowanie. Przekazy opisują okres rozproszenia miejscowych Spokrewnionych i wzrost znaczenia samotników żyjących poza miastem.

Po drugim rozbiorze w mieście pojawiają się przybysze powiązani z zachodnimi strukturami Camarilli. Próby porządkowania nocnego życia spotykają się z oporem mieszkańców regionu.

Po załamaniu pierwszych prób stworzenia stałej hierarchii miejscowi Spokrewnieni utrzymują własne żerowiska i zawierają ograniczone porozumienia. Późniejsza historia Dworu wyrosła właśnie z tego okresu.

Przybyły w 1827 roku Rabenau początkowo działa jako przedstawiciel Camarilli, negocjując z miejscowymi Spokrewnionymi. W latach trzydziestych XIX wieku coraz częściej występuje już jako Książę Poznania.

Rozbudowa pruskich umocnień przekształca dotychczasowe schronienia i szlaki poruszania się po mieście. Rozwój fortyfikacji staje się źródłem napięć pomiędzy Dworem a Gangrel związanymi z okolicą Winiar.

Otwarcie Bazaru i rozwój miejskich instytucji gospodarczych zmieniają codzienność Poznania. Miejscowi Spokrewnieni dostrzegają znaczenie środowisk, które nie mieszczą się w dotychczasowych schematach wpływu.